easing boredom

sometimes the hardest thing to do is the right thing to do. hmmm yan ang status ko sa facebook wala lang feel ko lang. nagiging madrama na naman ako lately hindi ko alam kung bakit. maybe becoz ngayon ko nararamdaman na medyo matagal na nga ako dito sa lupain ng mga qatari (hmmm ang lagay palang un hindi ko feel dati hehe). isipin mo mag 6 months na pala ako. ang bilis ng araw. hayyy. hindi ko namamalayan ang panahon. dito ko lang napatunayan na  talagang time flies. as of today, 49.9 kgs ako waaaa. namayat na ako ng tuluyan hehe. nahiyangan
na nga ako ng buhay dito. sabi ng iba panget daw dahil baka akalain ng iba hirap na hirap ako sa buhay dito. sabi naman ng iba, makapaunta na nga ng doha bka jan din ako mamamayat. eh panu nga sa pinas ginawa ko ng lahat ng pwede kong gawin para ako ay pumayat. nanjan na tumakbo ako, umakyat ng bundok pero feeling ko lalo akong lumobo. ngayon super liit ko. ang mga dala kong pants halos hindi na maisuot panu nga super luwag. ung 27 na pants ko hindi ko na maisuot ng walang belt. ganung kapayat.\

ayoko namang isipin ng iba na nahihirapan ako dito. hindi po. talaga nga lang hiyang ang aking naturalesa sa qatar. mula noong dumating ako hindi pa ako inuubo o sinisipon man lang. hmmm bakit kaya. hiyang ba ako s AC? o talagang balat kalabaw lang ako. wala akong masyadong nararamdaman pain maliban sa manaka nakang pagsakit ng ulo (na dulot ng sama ng loob sa amo ko hehe). at syempre ung dysmenorrhea ko. pakiramdan ko din may UTI na naman ako. bihira
kase akong nakakainom ng tubig hehe. magagalit na si edwin sa akin nyan. puro pepsi na lang ang iniinom ko. alam kong bad pero pano ko maiiwasan. parang ang hirap.

after ages, nagkaron din ako ng ka room mate yey... si ate lowella. mabuti naman ng hindi na ako mabuang sa kalungkutan, na kahit paano may makausap naman ako dito sa aking munting tahanan. ng may makinig naman sa aking mga chika at sama ng loob. welcome lowella dear.